المَوْهَبَة - ج مَوَاهِب [ وهب ] : عطا و بخشش ، چيز بخشيده شده ، آبگير كوچك . المَوْهِبَة - ج مَوَاهِب [ وهب ] : اسم است از ( وَهَبَ ) ، مرادف ( المَوْهَبَة ) است . المُوهَة - [ موه ] من الوجه : طراوت و زيبائى صورت . المَوْهِن - [ وهن ] من الليل : نيمهء شب يا پاسى از شب . المَوْهُوم - [ وهم ] من الأَشياءِ : چيزى موهوم كه وجود خارجى نداشته باشد ، پندار . المَوْهُون - [ وهن ] : ناتوان . المَوْهُونَة - [ وهن ] : مؤنث ( المَوْهُون ) است . المُوَيْل - [ مول ] : اسم مصغر از ( المال ) است . المُوَيْه - [ موه ] : اسم مصغر از ( الماء ) است . المُوَيْهَة - [ موه ] : اسم مصغر از ( الماء ) است . مَيّ - از نامهاى زنان است . مَيَّا - مرادف ( مَيَّ ) است . المَيَاثِر - [ وثر ] : مرادف ( المَواثر ) است . المَيَّاح - [ ميح ] : مرادف ( المائِح ) است و به معناى كسى كه با دست آب مىخورد است . المَيَّاد - [ ميد ] : آنكه بسيار تمايل و اهتزاز داشته باشد . المَيَّادة - [ ميد ] : مؤنث ( المَيَّاد ) است . المَيّار - [ مير ] : آنكه غذا و خواربار ذخيره شده را مىآورد . المَيَّاس - [ ميس ] : اسم فاعل است ، شير درنده و پر تكبّر ، گرگ ؛ « غُصْنٌ مَيَّاسٌ » : شاخهء كج درخت . المِيَاط - [ ميط ] : راندن و دور كردن ، كجى و خميدگى ، پشت كردن و روى گردانيدن . المَيَّاط - [ ميط ] : آنكه بيكار و سر به هوا باشد . المَيَاكِيد - [ وكد ] : دوالهائى كه با آن كوههء زين ( قربوس ) را بندند . المَيَّال - [ ميل ] : آنكه خميدگى بسيار داشته باشد . المَيَّالَة - [ ميل ] : مؤنث ( المَيَّال ) است . المَيَّان - [ مين ] : دروغگو . مَيَّة - از نامهاى زنان است . المِيباس - [ يبس ] : باد سام كه گياهان را خشك مىكند . المِيبَل - ج مَوَابِل [ وبل ] : تازيانه ، تسمه اى بافته بر سر چوبى كه با آن شتران را برانند . المِيبَلَة - [ وبل ] : مرادف ( المِيبَل ) است . المَيْت - ج أَمْوَات و مَوْتَى و مَيْتُون [ موت ] : آنكه زندگى را بدرود گفته است ، مرده . المَيِّت - ج مَيِّتُون : مرده . اين كلمه كاربرد مؤنث نيز دارد و جمع آن مَيِّتات است . المَيْتَة - ج مَيْتَات [ موت ] : مؤنث ( المَيْت ) است ، حيوان مردار . المِيتَة - [ موت ] : حالت و چگونگى مرگ ؛ « ماتَ مِيتَةً صالحةً » : همانند نيك سيرتان و صالحان مرد ؛ « ماتَ مِيتَةَ سوءٍ » : در وضع بدى مرد ؛ « ماتَ مِيتَة الأَبطال » : مانند قهرمانان مرد . المَيِّتَة - ج مَيِّتَات [ موت ] : مؤنث ( المَيِّت ) است . المِيتَد - [ وتد ] : ميخكوب كه از چوب يا آهن ساخته مىشود . المِيتَدَة - [ وتد ] : مرادف ( المِيتَد ) است . المَيْتَم - ج مَيَاتِم [ يتم ] : يتيم خانه ، پرورشگاه بچه‌هاى يتيم . المَيْتَمَة - [ يتم ] : يقال « الحرب مَيْتَمَةٌ » : جنگ مردان را مىكشد و فرزندان آنها يتيم مىشوند . المَيْتُوتَة - [ موت ] : مرگ . المِيثاق - ج مَوَاثِيق [ وثق ] : پيمان ، دستور سياسى يا قوانين اساسى مورد قبول همه ؛ « مِيثاقُ هيئةِ الأممِ المُتَّحِدة » : پيمان و قوانين سازمان ملل متفق . المِيثَب - [ وثب ] : پَرِش كننده ، زمين بلند ، جدول ، نشسته ، زمين هموار و نرم . المِيثَرَة - ج مَوَاثِر و مَيَاثِر [ وثر ] : بالش كوچكى كه بر روى زين قرار مىدهند . المِيثَم - [ وثم ] : « خُفٌّ مِيثَمٌ » : كف پاى شتر كه سخت زمين را بكوبد . المِيجَار - [ وجر ] : چوگان مانندى كه با آن توپ بازى را زنند . المِيجَاز - [ وجز ] : آنكه در گفتار خود همواره جانب ايجاز را رعايت كند . المِيجَر - [ وجر ] : ابزارى كه با آن دارو در دهان ريزند . المِيجَرَة - [ وجر ] : مرادف ( المِيجَر ) است . المِيجَنَة - ج مَيَاجن و مَوَاجِن [ و جن ] : چكَّش . مَيَّحَ - تَمْيِيحاً [ ميح ] الغصنُ أو السكرانُ : شاخهء درخت يا شخص مست به اين سو و آن سو حركت كرد . المُيَّد - [ ميد ] : « غصونٌ مُيَّدٌ » : شاخه‌هاى درخت مايل و كج . المَيْدَى - [ ميد ] : بخاطر ، براى اينكه ، بموازات و روبرو . المِيدَاء - [ مدي ] : پايان و نهايت هر چيزى . المِيدَاء - [ ميد ] « مِيدَاءُ الشيءِ » : مقياس و مبلغ چيزى ؛ « هذا مِيداءُ ذاك و بِميِدائِه » : اين در مقابل آن است . المِيدَاعَة - [ ودع ] : مردى كه آسايش تن را دوست داشته باشد ، مرادف ( المِيدَعَة ) است . المَيْدَان - ج مَيَادِين [ ميد ] : ميدان ، زمين باز در بعضى شهرها ، ميدان جنگ ، مجال نشاط ؛ « خَرَجَ من مَيْدانِ العمل » : از نشاط كارى دست برداشت و خود را كنار گرفت . المِيدَان - ج مَيَادِين [ ميد ] : مرادف ( المَيْدان ) است . المَيْدَة - [ ميد ] : اسم مرّه از ( مادَ ) : سفره كه بر آن غذا گسترده باشند ، غذا و خوراك . المِيدَع - ج مَوَادِع [ ودع ] : روپوش لباس و لباس كار ، جامهء كهنه و فرسوده ؛ « كلام مِيدَعٌ » : گفتار غم انگيز . المِيدَعَة - روپوش ، لباس كار ، جامهء كهنه و فرسوده . المَيْدِيّ - [ يدي ] : آنكه در دستش ناراحتى